home

het Manifest

actueel

CV van de Vlag

verhalen

Making Waves

koop de Vlag

Unda Foundation

ANBI

english

vormvlag2b1a1

de vlag is te koop

VLAG VAN COMPASSIE
Ă

verhalen:

Rotterdam, 26 juni 2011

Ik sta op de bres...

Tijdens de actie “Boijmans Bezet” heeft een groep (ex)studenten vanuit het hoger kunstonderwijs de Vlag van Compassie ingezet om aandacht te vragen voor het gebrek aan toekomstperspectief dat het gevolg zal zijn van de bezuinigingsplannen op het gebied van cultuur. Gewapend met de vlag bezetten we als eerste zigzaggend het plein van het Boijmans. Tijdens de verschillende betogen stonden de vlaggendragers in lijn opgesteld naast de sprekers. Sprekers die met overtuigende argumenten de voorgenomen bezuinigingen op de cultuursector aanvochten.

Ik sta op de bres voor de jonge geest, die vol potentieel en flexibel in de maatschappij staat, en wil me daarin niet beperken tot de cultuursector. Staatssecretaris Zijlstra wil in de beoogde plannen de verantwoordelijkheid voor de ontwikkeling van talent verleggen naar de cultuursector zelf, zoals dit volgens hem in andere sectoren gebruikelijk is. Om een toekomstperspectief te schetsen voor de huidige generatie talent op de arbeidsmarkt is het onontbeerlijk eens te zien hoe het in die andere sectoren gaat.

Koen Brams benoemde het duidelijk: “Het zogenaamde ‘nieuwe’ cultuurbeleid van de regering Rutte is het product van extreem neoliberalisme en rabiaat nationalisme.” En “Extreem neoliberalisme legt de volledige regie van welzijn en welvaart bij het individu.” De individu is hierin volledig verantwoordelijk voor zijn eigen zelfredzaamheid, nascholing en verdieping. Tegelijkertijd, en licht tegenstrijdig, geeft staatssecretaris Zijlstra de financi╬le verantwoording voor de ontwikkeling van talent terug aan de cultuursector zelf. Ik twijfel persoonlijk geen moment aan de bereidheid van de sector om deze taak op zich te nemen, zoals dat ook al op allerlei manieren gebeurt, maar stuit wel op het probleem dat de financi╬le draagkracht binnen de culturele sector over het algemeen beperkt is. Zoals duidelijk werd uit de overwegingen tijdens Boijmans Bezet schuilt het probleem niet werkelijk in de financi╬le huishouding, immers, het overgrote deel van de verstrekte subsidies vloeit op allerlei wijze direct terug in de economie, en aan andere zijde stimuleert de aanwezigheid van een culturele infrastructuur een verscheidenheid van andersoortige bedrijvigheid. De enige twijfelachtige nalatigheid daarin is dat we als bedrijf Kunst geen kostenbaten plaatje kunnen overleggen op het moment dat we onszelf moeten verantwoorden. Ide╬el is de kunst een reflecterend orgaan binnen, en buiten de maatschappij, een vrijplaats waar doel en middel zich op geen enkele wijze effectief tot elkaar verhouden. Het entrepreneurschap is binnen de kunst eerder gemeengoed dan uitzondering en niet eerder werd er zoveel nagedacht over de positie die de kunstenaar inneemt in relatie tot de maatschappij, de wetenschap en de markt.

Ik sta op de bres voor jong talent. Het beleid van deze regering is er op gestoeld dat we als startende deelnemers aan de markt zelf verantwoordelijkheid nemen voor onze ontwikkeling en bij de sector aankloppen voor begeleiding, zoals dat ook in andere sectoren gebruikelijk is. In goede tijden kan ik me hier nog wel iets bij voorstellen, want dan is er ruimte voor ontwikkeling van talent. Maar het zijn geen goede tijden, en dit is precies waar het beleid faalt, het lijkt gebaseerd op economische omstandigheden die al een aantal jaar tot het verleden gerekend worden. De poreuze ambitie drupt van de aangenomen beleidskoers, terwijl je bij jezelf nog afvraagt naar wat voor samengeraapt mengsel je kijkt.
Het jong talent van nu, is voor enkele economen die zich bezighouden met de werkloosheidsgroei in zuid europa, het fenomeen van de verloren generatie. En hoewel ik nog met mezelf in beraad ben over het epische karakter van deze titel, voorspelt het voor mijn toekomst weinig goeds. Volgens diezelfde economen is dat de volgende crisis die ons te wachten staat, namelijk hoge werkloosheid onder de bevolkingsgroep die vers van de opleiding komt. Een dans die, als we ze geloven, ook Nederland niet gaat ontspringen. Als we dan de grondbeginselen van het regeringsbeleid er weer bijnemen, het individu verantwoordelijk voor eigen zelfredzaamheid, en de verscheidene sectoren voor de ontwikkeling van talent, vervolgens deze voorwaarden onder druk zetten van financi╬le tekorten dan lijkt ‘de verloren generatie’ een logisch gevolg. Welke zelfredzame neoliberaal gaat nog investeren in het vallen en opstaan van zijn proteg╚ als daarmee zijn eigen inkomsten en positie onder druk komen te staan.

Met dergelijke vooruitzichten in achterhoofd is het stuitend dat het kabinet gaat snijden in het postacademisch kunstonderwijs waar groot talent, na uitvoerige selectie, een kans krijgt de praktijk te verdiepen en in contact te komen met het beroepsveld. Deze internationaal geori╬nteerde, hoogwaardige, uitwisseling en onderzoekshuizen zijn bekend over de hele wereld en in hun vorm het ideaal om de instroom van jong talent te stimuleren. Bij de aanblik van de werkloosheid onder afgestudeerden in Spanje zou een ambitieus kabinet het postacademisch kunstonderwijs juist als voorbeeld kunnen nemen, en de oprichting van dergelijke instituten moeten aanmoedigen in andere, door Zijlstra tot voorbeeld gestelde, sectoren als de advocatuur, de bouw en de techniek. Wellicht kan met dergelijk anticiperend beleid ook eens een crisis voorkomen worden.

Het voorgaande onderschrijft voor mij de reden waarom het betekenisvol was om de Vlag van Compassie tijdens Boijmans Bezet te tonen. Hoewel het die dag vooral over cultuur ging gaat een stem verheffen tegen dit kabinet over zoveel meer. Voor mij ging het die dag ook over gebrek aan perspectief voor alle jonge werkende, gebrek aan ambitie voor de toekomst van Nederland en bovenal gebrek aan volksvertegenwoordiging. Op het terrein van cultuur in Nederland had met intelligent en onderbouwd beleid de ergste schade voorkomen kunnen worden, helaas is het juist dit cultuurbeleid als onderdeel van de genoemde humane vraagstukken waar de roep om compassie relevantie vindt.

De vertoning die de beleidsmakers opvoerden in de periode dat er nog enig wederzijds debat was over de bezuinigingen had een vreemde uitwerking op het gevoel van noodzaak om te demonstreren. Terwijl de betogers op het plein voor het Boijmans zich met inhoudelijk bezwaar lieten gelden, spookten de vaak ongeďnformeerde uitspraken van de bepalende partij door mijn hoofd, en daar ergens ontstond een gevoel van lullige onmacht dat ik rond dit thema nog steeds niet van me af kan schudden. Ik werd overvallen door een cynisme dat zijn oorsprong heeft in het idee, als mens ongehoord te blijven. De vraag die overblijft is, welke instrumenten je als deelnemer aan een maatschappij tot je beschikking hebt om tot de beleidsmakers door te dringen?

Toch was ik onder de indruk van de verscheidene bijeenkomsten op 26 en 27 juni dit jaar, het Boijmans Bezet, de Mars der Beschaving, de lunch bij het water voor het torentje en de demonstratie op het Malieveld. De serieuze toon tijdens de dagen, en de momenten dat cultuur als beeld in actie te zien was bevestigde mijn vertouwen in haar bestaansrecht. Wij stonden in een lijn van vlaggendragers op het plein, zonder aankondiging of toelichting, en droegen het symbool van compassie zo onaantastbaar als mogelijk.

Maurijn Rouwet

BoijmansBezet

2017 ę undafoundation

Linda Polman: De brede schouder van Port-au-Prince

Nickel van Duijvenboden: Ontroerende interventie tijdens...

Aimee Zito Lemo: De vlag, het wapen

Carin Kampman: Verhalen vol (com)passie

Maurijn Rouwet: Ik sta op de bres...

Bert Goubitz: De zilvermijn in Potosi

Emilie Aude Oursel: An introductory notice

Monica Neomagus: Compassieprijs 2012

Yolanda Rommel: Waarom Compassie?

Christian van der Kaap: Hoe documenteer je een wonder?

Marjolein en Paul: Trouwaarden

Garry Robson: The Flag of Compassion at DaDaFest 2012

Julienne Straatman: Fragment uit speech:

Marlene van der Reiden: Amsterdam Cares

Rob van Tulder: Als bedrijf een Vlag van Compassie uithangen?

5 studenten Rietveld Academie: Van Abbemuseum goes Compassion

Elly en Jan Hoogteijling: een Vlag van Compassie 2008 - 2014

Maaike Boumans: Education of the Heart

Lars Moratis: De essentie van compassie

Renee Hartog: Noch ja, noch nee, we stemmen compassie

Masha Popova: De Vlag van Compassie reist naar Rusland

Iris Blaak: Ja? Nee? Compassie!

Bertil de Klyn: Compassie en vlag

Vita Evangelista: Wij allen voor Ieder1

Aldo Kempen: Een cadeau voor mijn vader

Marjolein en Fabiola: 180 Amsterdammers