home

het Manifest

actueel

CV van de Vlag

verhalen

Making Waves

koop de Vlag

Unda Foundation

ANBI

english

vormvlag2b1a1

de vlag is te koop

Port-au-Prince, januari 2011

De brede schouder van Port-au-Prince

Ik wist meteen aan wie ik een vlag wilde overhandigen: de heer Milfort Bruno, een oude vriend en de fatsoenlijkste, trouwste en vriendelijkste mens die ik ken in het armste, meest tragische land van het westelijke halfrond, Haiti.

Milfort is 62 jaar, of 64, dat weet hij niet precies. Hij drijft een souvenirwinkeltje vol beslagen snuisterijen op de stoep van Hotel Oloffson in het hart van Haiti’s hoofdstad Port-au-Prince. Journalisten zoals ikzelf zijn z’n enige klanten: door het schrikbewind van Papa Doc en Baby Doc Duvalier in de jaren 60 en 70, de aidsepidemie in de jaren 80, de militaire staatsgrepen in de jaren 90, de hurricanes in het eerste decennium van de nieuwe eeuw en de aardbeving van 12 januari 2010 haalt geen toerist het meer in zijn hoofd om vakantie in Haiti te vieren.

Onrecht en bittere armoe hebben Milforts moraal en geweten nooit stuk gekregen. Hij bleef raadsman en brede schouder voor de hele buurt. Een troostend woord voor de weduwe op de hoek, een grap voor wie in de put zit, een draai om de oren van het kind dat spijbelde en jokte, een paar Haitiaanse gourdes waarmee een blutte buurman een bord rijst met bonen kan kopen; zelfs de gevreesde politie respecteert en raadpleegt hem.

Milforts echtgenote overleed toen zijn drie kinderen nog maar klein waren. Zijn oudste, een zoon, heeft zijn eigen kleine drukkerij. Zijn geliefde dochter verloor tijdens de aardbeving het leven onder de brokstukken van een muur. De jongste, Frankie, raakte hersenbeschadigd door een auto-ongeluk. Als een diertje, bang voor daglicht en mensen, leeft hij in een donker kamertje. Alleen Milfort dringt nog tot hem door, met eten, een tandenborstel en een washand, een schone broek.

Milfort begreep niet precies waar de vlag voor was bedoeld, of waar hij hem aan te danken had, maar hij vindt hem erg mooi, drukte me op het hart om de stichting te bedanken en hangt hem niet aan de muur, want dan wordt hij alleen maar vies.

Linda Polman

VLAG VAN COMPASSIE

verhalen:

Milfort

2017 undafoundation

Linda Polman: De brede schouder van Port-au-Prince

Nickel van Duijvenboden: Ontroerende interventie tijdens...

Aimee Zito Lemo: De vlag, het wapen

Carin Kampman: Verhalen vol (com)passie

Maurijn Rouwet: Ik sta op de bres...

Bert Goubitz: De zilvermijn in Potosi

Emilie Aude Oursel: An introductory notice

Monica Neomagus: Compassieprijs 2012

Yolanda Rommel: Waarom Compassie?

Christian van der Kaap: Hoe documenteer je een wonder?

Marjolein en Paul: Trouwaarden

Garry Robson: The Flag of Compassion at DaDaFest 2012

Julienne Straatman: Fragment uit speech:

Marlene van der Reiden: Amsterdam Cares

Rob van Tulder: Als bedrijf een Vlag van Compassie uithangen?

5 studenten Rietveld Academie: Van Abbemuseum goes Compassion

Elly en Jan Hoogteijling: een Vlag van Compassie 2008 - 2014

Maaike Boumans: Education of the Heart

Lars Moratis: De essentie van compassie

Renee Hartog: Noch ja, noch nee, we stemmen compassie

Masha Popova: De Vlag van Compassie reist naar Rusland

Iris Blaak: Ja? Nee? Compassie!

Bertil de Klyn: Compassie en vlag

Vita Evangelista: Wij allen voor Ieder1

Aldo Kempen: Een cadeau voor mijn vader

Marjolein en Fabiola: 180 Amsterdammers